I.H.K. – Czarna magia: Jej tajemnice oraz zasady praktycznego zastosowania

… Przepis na czary… w dobie telewizji satelitarnej i komputerów, gdy ludzie już dawno powrócili z księżyca… to brzmi jak żart. Czy jednak tylko?
Ktoś znalazł w skarbnicy rodzinnych dziejów lampę naftową z romantycznym kloszem, zrobił w niej dziurę, przeprowadził kabel, wyrzucił dzieło mistrza- cyzelowaną głowicę na płomień, wstawił elektryczną żarówkę… Edytor ustrzegł się takiego barbarzyństwa wydając tę książkę, także znalezioną w skarbnicy dziejów pradziadkowej biblioteki. Czytelnik otrzymuje więc autentyczny dokument epoki… mądrości, naiwności i obyczaju starszych. Wydawca nie ingerował w język „magii”, świadomie też pozostawiając przepisy „najperfidniejszych czarów” i wszystko co u jednych wzbudzi już tylko uśmiech, u innych zaś być może jeszcze dreszczyk. Dokonano tu jedynie ujednolicenia, tam gdzie to było możliwe, ortografii i interpunkcji wobec obowiązujących zasad, z konieczności i chyba nie bez pewnej szkody dla książki.
Ale rzecz nie jest wyłącznie o zaklinaniu krwi broczącej i recepcie na niewidzialność wieczorową porą.. Strony i wersety o spirytyzmie, okultyzmie i cała teoria sztuki tajemnej nadają się wybornie dla wszystkich, do uważnego czytania w jesienno-zimowe wieczory, tuż przed snem, aż do północy…
…Zatem pozostaje tylko życzyć lektury z dreszczykiem, pewnej zadumy, no i oczywiście… udanych czarów…
[Od redakcji]   źródło opisu: Mag, 1994 źródło okładki: Zdjęcie autorskie