Kenneth White – Niebieska droga

Jest to jeszcze jedna Podróż na Wschód. Z Francji do Kanady boeingiem, to jeszcze na Zachód, ale z Quebecku na Labrador – to już ten właściwy kierunek. Na Labrador, który jest Syberią Ameryki Północnej, w poszukiwaniu tamtejszych Indian, a wśród nich szamanów. Ale jak ich rozpoznać, skoro nie wykonują już swojego zawodu, bo nie ma społeczności, której służyli? Żeby ich poznać, trzeba wyrobić w sobie odpowiednią wrażliwość, nowe zmysły, trzeba samemu stać się szamanem. Nasz autor, Biały (White) w trakcie tych poszukiwań, dzięki bezkresnym przestrzeniom Labradoru, zaczyna poznawać geografię umysłu.
Czytelnicy Edwarda Stachury odnajdą w „Niebieskiej Drodze” podobną pasję wędrowania, chociaż rytm tego pisania w wędrowaniu jest szybszy, swoją intelektualną dociekliwością przypomina J. L. Borgesa. (Jest to pierwsze polskie tłumaczenie Kenneth’a White’a, stąd ta konieczność ustawienia go między Stachurą a Borgesem.) Warto dodać, że tłumacz „Niebieskiej drogi” na język polski jest muzykiem i potrafił – jak się wydaje – uchwycić bardzo swoistą melodię tej książki.źródło opisu: Wydawnictwo Przedświt, 1992 źródło okładki: Zdjęcie autorskie

Wydawnictwo:

Przedświt

Tytuł oryginału:

La route bleue

Data wydania:

1992 (data przybliżona)

ISBN:

8370570135

Liczba stron:

138

Słowa kluczowe:

podróże , literatura drogi , Labrador , Kenneth White , niebieska , droga , wędrówki , geografia umysłu , Indianie , szamaństwo

Kategoria:

Literatura podróżnicza

Język:

polski