Adam Mickiewicz – Księgi narodu polskiego i pielgrzymstwa polskiego

„Księgi narodu i pielgrzymstwa polskiego” to utwór poetycko-publicystyczny wydany w 1832 r. w Paryżu (bezimiennie i nakładem autora), adresowany do emigrantów przybyłych po powstaniu listopadowym.

Mickiewicz odnosi się w nim do emigracyjnych sporów politycznych. Przedstawia zarys dziejów ludzkości, w którym Polska pełni rolę odkupiciela narodów (idee mesjanizmu).

„Księgi pielgrzymstwa” są przypowieściami moralnymi wzorującymi się na stylu biblijnym. Były najczęściej przekładanym na języki obce dziełem Mickiewicza, bo poruszały sprawy wolności wspólne dla narodów europejskich.

[Ossolineum, 2004]