Ewa Wąchocka – Milczenie w dwudziestowiecznym dramacie
Od czasu zademonstrowanej przez symbolistów niewystarczalności języka jako narzędzia reprezentacji i środka wyrazu milczenie stało się jednym z ważniejszych odkryć teatru. Po II wojnie jako symptom rozpadu dialogu i dramatycznej postaci przerodziło się w obraz spustoszenia, jakie pozostawił nacisk różnych systemów organizacji społecznej i kultury, by następnie przyjąć rolę „pisma” nowego dramatu, wolnego jeszcze od petryfikacji szyfru. „Milczenie w dwudziestowiecznym dramacie” podejmuje zagadnienie semantycznej i ekspresywnej wielokształtności milczenia oraz przynosi opis zmieniających się form i technik jego zastosowania. Milczenie i przemilczenie należą do kategorii negatywnych, a odpowiadające tym kategoriom techniki stanowią substytucję niewypowiedzianych marginesów – tych obszarów ludzkiego doświadczenia, które wykluczone poza nawias wypowiadalnego istnieją w języku jako brak i nieobecność.źródło opisu: Księgarnia Akademicka, 2005 źródło okładki: www.akademicka.pl
- Wydawnictwo:
- Księgarnia Akademicka
- Data wydania:
- 2005 (data przybliżona)
- ISBN:
- 83-7188-863-5
- Liczba stron:
- 239
- Słowa kluczowe:
- dramat współczesny
- Kategoria:
- teatr
- Język:
- polski
