Sylwia Dobrzańska-Piętkowska – Nikt nie powiedział, że ładnie rysuję

„Nauczyciele, instruktorzy, opiekunowie, mają szansę dostrzec i odkryć to, co w pracach dziecka, zwłaszcza dziecka niepełnosprawnego, jest najcenniejsze, co warto docenić i rozwijać, Jeśli nie pojawimy się w porę, być może będzie ono wzrastało w poczuciu własnej niedoskonałości także w tym obszarze swojego życia. To, co nierzadko wynika z nieporadności, ograniczeń ruchowych, w sztuce może okazać się tym, co zasługuje na podziw i uznanie, do czego dążymy, a co nie jest osiągalne w naszej pozornej poprawności i doskonałości. To my możemy już w dzieciach najmłodszych rozbudzić ciekawość twórczą, umacniać ich samodzielność, pielęgnować własne sposoby komunikowania się poprzez sztukę. I – co z całą mocą chciałabym podkreślić – możemy i mamy obowiązek umacniać i pogłębiać poczucie własnej wartości każdego dziecka. Jeśli nie zatrzymamy się jedynie na wyrównywaniu braków, usprawnianiu i przywracaniu zaburzonych funkcji, ale pozwolimy dziecku, mimo jego ograniczeń, rozwijać się i dołożymy wszelkich starań, by pielęgnować w nim to, co prawidłowe, tym samym damy mu szansę doskonalenia własnych zdolności”źródło opisu: Wstęp źródło okładki: zdjęcie własne

Wydawnictwo:

Centrum Metodyczne Pomocy Psychologiczno-Pedagogicznej

Data wydania:

2006 (data przybliżona)

ISBN:

8360475008

Liczba stron:

94

Słowa kluczowe:

rysunek , plastyka , sztuka , dzieci , pedagogika , integracja , niepełnosprawność , rozwój , talent , problemy , wychowanie , nauczanie , choroba , wykluczenie , niepełnosprawni , rodzina , szkoła , terapia , malarstwo , nauczanie zintegrowane , ceramika , rzeźba

Kategoria:

sztuka

Język:

polski