Jacek Komuda – Samozwaniec, tom 3

Rok 1605. Polskie wojska wkraczają do Moskwy. Niezrównana jazda z furią roznosi pułki cara Borysa Godunowa, wstrząsa murami miast… i ginie jak fala rozbijająca się o skalny brzeg!

Tyleż żywota zostało, co łańcucha u armaty, na którym niby psy na daleki Sybir są pędzeni.
Krwawy demon zatańczył w Rusi mszcząc się w dzikim szale. Znikąd miłosierdzia. Bóg nie ochronił, a Rzeczpospolita – odwróciła wzrok i wyparła się swoich dzieci. Zostali sami… Ale nie wszystko stracone. W polskich sercach wciąż przetrwał honor i wola walki. Póki życia, póki tchu w piersiach, póty nadziei, że nie wszystko stracone!   źródło opisu: Fabryka Słów, 2011 źródło okładki: www.fabrykaslow.com.pl